[ BCS ]  [ BCS-BOR ]  [ BCS-PUB ]

MOTEUR DE RECHERCHE DANS LA BCS

Texte:

-- Ecclesiastica Historia, integram Ecclesiae Christi ideam, quantum ad Locum, Propagationem, Persecutionem, Tranquillitatem, Doctrinam, Hæreses, Ceremonias, Gubernationem, Schismata, Synodos, Personas, Miracula, Martyria, Religiones extra Ecclesiam, & statum Imperii politicum attinet, secundum singulas Centurias, perspicuo ordine complectens: singulari diligentia & fide ex vetustissimis & optimis historicis, patribus, & aliis scriptoribus congesta: Per aliquot studiosos & pios viros in urbe Magdeburgica, 13 vol., Bâle, 1559-1574.

Études :

-- GILMONT J.-F., Flacius Illyricus, dans Dictionnaire d'histoire et de géographie ecclésiastiques, 17, 1971, col.311-326.

-- MINERBI BELGRADO A., L'avènement du passé. La Réforme et l'histoire, Paris, 2004 (Vie des Huguenots, 33).

-- POLMAN P., L'Élément historique dans la controverse religieuse du XVIe Siècle, Gembloux, 1932.

À propos de la primauté de Pierre

Testimonia etiam de uno Christo, & mediatore, & summo pontifice perpetuo, monent, Christum esse suae ecclesiae caput.qualia sunt, 1.Iohan.2.1. Timot.2. Rom.8. Ebr.4 & 7. & alijs eius epistolae capitibus.

Ex his apparet, apostolos illud dictum, Tu es Petrus, & super hanc petram ædificabo ecclesiam, Matth.16. non intellexisse de Petro eiusque successoribus, aut de ecclesia Antiochena aut Romana, ubi Petrus Evangelium prædicasse fertur, quod ille debeat esse caput Ecclesiae, super quo fundaretur Ecclesia. Nam si ita spiritu sancto illuminati eam sententiam Christi intellexissent, utique ut rem valde Ecclesiae scitu necessariam memoriæ prodidissent. At quoties de capite ecclesiæ loquuntur, eiusque fundamento, neminem præter solum Christum proferunt.(Cent.I. Lib.II. Cap.IIII, col.382).

Argumenta contra primatum Petri

...

Secundum: Quia Christus aliquoties, contendentibus Apostolis de primatu, negavit eos debere imperare & regnare inquit enim: Reges gentium dominantur eis, vos autem non sic. Nec tantum eos non vult dominari, sed etiam vult eos servire & subiectos esse, cum inquit: Qui vult esse maximus, sit minimus. Et quidem proponit se eis pro exemplo, qui venerit in terram, non ut alii serviant, sed ut ipse alijs ministret, idque summa & durissima servitute: ac negat plane, se esse constitutum iudicem: prohibetque severiter, se quenquam magistrum, patrem aut dominum appellare.

...

Septimum: Quod attinet ad locum Mattthæi 16. Tu es Petrus & super hanc petram, &c. haud dubie verissima est interpretatio Pauli, Augustini in multis locis, Hieronymi, Lyrani super hunc locum, & Esaïæ, ac ipsius Petri, qui dicunt, Petra erat Christus. Supra Christum enim, qui est firma petra, non supra Petrum, ædificata est Ecclesia: quia etiam post ascensionem Christi perniciose nutavit, & eodem decimosexto Matthæi paulo post satanas appellatus sit. Quod porro sequitur eodem loco, Tibi dabo claves: recte Patres explicant, quod ad Petrum fermo dirigatur, tamquam omnium Apostolorum personam gerentem, quod etiam ex eo apparet, quod ius clavium hic promissum, Iohan.20. omnibus Apostolis ex æquo datur (Cent.I. Lib.II. Cap.VII, col.524-526).

 

À propos du mariage des prêtres

De coniugio sacerdotum, Athanasius in epistola ad Dracontium, ait se novisse & monachos & episcopos conjuges, & liberorum patres. Imo apparet & ex Hieronymo in epistola ad Demetriadem, presbyteros habuisse uxores: Dives, inquit, quidam presbyter duas filias in virginali proposito relinqueret, &c. Ex lib.1. adversus Iovinianum ait: Quasi non hodie quoque plurimi sacerdotes habeant matrimonia: & Apostolus episcopum describit, unius uxoris virum, habentem filios cum omni castitate. Et Epiphanius libro 2. tom.2., Dices mihi omnino, in quibusdam locis adhuc liberos gignere presbyteros, & diaconos, & hipo diaconos. quamvis ibi Epiphanius conetur ista improbare (Cent.IIII. Cap.IIII, col.267).

 

À propos de la Donation de Constantin

Ceterum neque Constantinum Magnum Romanis episcopis ea donasse, quæ referuntur donata: neque formulam illam privilegij hoc seculo, neque aliquot sequentibus esse scriptam, ex multis argumentis animadversari potest. Nam de ea nulla apud probatos autores expresse sit mentio per aliquot secula. Neque enim historici eius meminerunt quales sunt Eusebius, Eutropius, Ruffinus, Socrates, Theodoretus, Euagrius, Paulus Diaconus, Beda, Orosius, Zonaras, Nicephorus, & similes: neque ij qui vitas Imperatorum aut Pontificum scripserunt, ut sunt Hieronymus & Damasus, qui etsi quædam de donis Constantini dicit tamen alij insignes ecclesiarum doctores, quorum monumenta extant, ut Athanasius, Basilius, Ambrosius, Optatus Milevitanus, Gregorius Nyssenus, Gregorius Nazianzenus, Augustinus, Chrysostomus, neque ipsi Romani episcopi in concilijs, cum onus probandi suum primatum sustinuerunt, huius donationis, quæ sane sacra ipsi fuisset anchora mentionem fecerunt, ut suo loco demonstrabitur (Cent.IIII, Cap.VII, col.567).

 

Le pape Sylvestre

Sylvestrum natione Romanum, patrem habuisse Ruffinum, Damasus cum cæteris eum secutis tradidit. Addidit Antoninus titulo nono, matrem ei fuisse Iustam, re & nomine. Adolescens presbyterum quendam Curionem, recte credentem, eruditum ac pium sectatus est: apud quem pietatis fundamenta iecit, ut Metphrastes scripsit, solidius autem eam postea percepit a Timotheo Antiocheno quodam, quem Romæ peregrinantem hospitem habuit, & benigne complexus est: sicut in ea ætate, beneficentia & pietate in hospites & pauperes celebris fuit.

Annum agens trigesimum, a Miltiade episcopo diaconus ecclesiæ Romanæ ordinatus est. Quando crudelitate Maxentij seu Constantini nondum conversi, ut Metaphrastes narrat, fugiens urbem sponte deseruit, & solitarius in monte vixit, uti Nauclerus, Platina & alij narrarunt. Vincentius a Tarquinio urbis præfecto incarceratum eum, quod idolis sacrificare noluisset, & post punitum miraculose præfectum, liberatum a Miltiade dixit: lib.decimotertio Speculi, cap.quadragesimo sexto. Miltiade mortuo, populi suffragijs invitus ac repugnans episcopus designatus est consulibus Crispo & Constantino: ut Sozomenus ostendit lib.1. cap.2. Anno Christi, secundum Hieronymum, trecentesimo decimosexto, Constantini imperij 5. quamvis Beda episcopatum Sylvestri cœpisse decimosexto Constantini anno tradiderit.

Factus itaque episcopus, docendi munere fideliter functus est, & vitiosa in ordine ecclesiastico multa emendavit. Clericos enim usuris civilibus vacantes, ad precationes retraxit. Miraculis claruit etiam, quibus multos ad fidem convertit. Quod Constantinum lepra infectum baptizavit, & donationes ab eo regnorum, terrarum & aliarum preciosissimarum rerum acceperit, hæc quomodo fidem excedant, & impudentissima sint commenta, diu post Constantinum & Sylvestrum nata, suo loco retulimus... (Cent.IIII, Cap.X, col.1272-1273)

 

Misère de l'Église au VIIIe siècle

Octavo seculo, cuius historiam nunc, Deo benedicente, sumimus, Imperatores vixerunt Absimarus, Iustinianus, Philippicus: Artemius, qui & Anastasius dicitur: Theodosius; Leo Isaurus, Constantinus Copronymus, Leo filius eius, Constantinus & Irene.

Ecclesiæ Dei facies eo deformior et tristior est, quod a duabus Antichristis, uno intus, altero foris grassante, misere affligitur & dilaniatur. Saraceni enim, Mahometi blasphemijs addicti, Asiam & Africam opprimunt, atque in ipsas enim Hispanias & Gallias sese effundunt, Græciam & Thraciam atque ipsam Italiam infestant ac bene constitutas Respublicas & urbes evertunt, ipsasque ecclesias Dei horribiliter destruunt, ac Christi religionem passim extirpant: eaque ratione partim novitatis studio, partim vi & tyrannide, ad impietatem suam numerosissimam Christianorm multitudinem pertrahunt.

Pontifices vero Romani, Antichristi in templo Dei sedentis mancipia seu vicarij, cultum deorum alienorum instituunt: & Christo æterno nostro pontifice remoto, Sanctos mortuos intercessores pro genere humano decernunt: eosque invocatione, statuarum & imaginum erectione, templorum & altarium extructione & consecratione, reliquiarum translatione, auro, argento, gemmis, Missis, candelis, suffitu, geniculatione, honorati & coli præcipiunt. Doctrinam cœlestem corrumpunt: Sacramenta, ut baptismum & cœnam, a Domino instituta, traditionibus humanis contaminant, & in alios usus transferunt.

Ritus Ecclesiasticos, ad ædificationem institutos, in superstitiosum Baalismum convertunt: abiecto & neglecto munere, pure & syncere doctrinam cœlestem propagandi (Cent.VIII, Cap.I, col.1)

Les commentaires éventuels peuvent être envoyés:

• pour le contenu, à Jean-Marie Hannick;
• pour la présentation informatique, à Jacques Poucet. 

 [ BCS ]  [ BCS-BOR ]  [ BCS-PUB ]